Гыйшык бу, йа!..
Габдулла Тукай (1906)
Бер гидае җан фидаем, гыйшкыңа пәрванаем;
Кәл, гүзәл, гарз ит җәмалең: янаем, кил янаем.
И Ходаем, вир гакыл, чөн хәбсә мәхбүс улмыям;
Бу кызың гыйшкында бән диванаем, диванаем.
И гүзәл, кәл каршыма, кәл, кыйл тәбәссем лотфидеп;
Бән дә хәүлеңдә сәнең дәүранаем, дәүранаем.
Әл-аяк багълы, мөхаль кортылмакым, мәсхүреңем;
Та әбәд дәрдең илә әүвараем, әүвараем.
Ач никабыңны йөзеңдән — парласын руе зәмин.
Бән дә әнварең илә парланаем, парланаем.
Сурәтем бәңзәр бәнем бер кансыза, бер җансыза;
Кыйл тәрәххем хәлемә: канланаем, җанланаем.
Вир сөрүр мәсхүреңә, бер кәррә бундан ит мөрүр;
Хаке паеңдә сәнең ауланаем, ауланаем.
Саллаер аһәстә-аһәстә бәни бу мәһде дәрд;
Нә зарар? Ләхдә кадәр салланаем, салланаем.
Юк ифакать та кыямәт, шөйлә бер мәхмүреңез;
Күз вә кашыңдан сәнең айланаем, айланаем.
Хәзерге әдәби телдә
Гыйшык бит бу?..
Җанын фида иткән фәкыйрьмен, гыйшкың күбәләгемен;
Кил, гүзәл, күрсәт матурлыгың: янаем, кил, янаем.
И Хода, бир акыл, тоткыннар йортына эләкмим;
Бу кызга гыйшкым сәбәпле диванамын, диванамын.
И гүзәл, кил каршыма, кил, елмайчы рәхим итеп,
Мин дә синең әйләнәңдә әйләнием, әйләнием.
Кул-аяк бәйле, котылу кайда! — сихерләнгәнмен;
Мәңгегә синең дәртеңнән баш әйләнгән, баш әйләнгән,
Йөзеңнән пәрдәңне ал, җир йөзе яктырып китсен;
Мин дә синең нурың белән яктырыем, яктырыем.
Минем сурәтем бер кансыз, бер җансыз нәрсәгә охшый;
Хәлемә мәрхәмәт ит тә: канланыем, җанланыем.
Сихерләнгәнне шатландыр: үтче алдымнан бер кат;
Синең аяк туфрагыңда тәгәрием, тәгәрием.
Бу дәрт бишеге мине әкрен-әкрен генә тирбәтә:
Ни зарар? Үлгәнче тирбәнием дә тирбәнием.
Синнән исергәнемнән үлгәнче котыла алмам;
Күз һәм кашыңнан синең айланыем, айланыем.
(«Гыйшык бу, йа!..» «Әлгасрелҗәдид»нең 1906 елгы 15 апрель (4 нче) санында «Г.Тукаев» имзасы белән басылган. «3 нче дәфтәр»дә (1907) чыккан. Анда җиденче бәйттәге «тәхте» сүзе «хаке» дип үзгәртелгән.
(Чыганак: Тукай Г.М. Әсәрләр: 6 томда / Габдулла Тукай. – Академик басма. 1 том: шигъри әсәрләр (1904-1908) / төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. Р.М.Кадыйров, З.Г.Мөхәммәтшин; кереш сүз авт. Н.Ш.Хисамов, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 407 б.)).
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Гыйшык бу, йа!..» (1906) на русский язык:
О, эта любовь! (Перевод Вероники Тушновой)
Хоть я бедняк, но пожелай — тебе я душу подарю,
Приди, и я, как мотылек, в твоем огне сгорю, сгорю.
О, вразуми меня, Аллах! Мне плен грозит, грозит тюрьма,
Ведь эта девушка меня свела с ума, свела с ума.
Как высшей милости прошу: моя красавица, приди!
С улыбкой ласковой в глаза мне погляди, о, погляди!
От чар твоих спасенья нет, мне суждено от них пропасть,
И по рукам, и по ногам меня навек связала страсть.
Сбрось покрывало прочь с лица, мир освети красой своей!
Начну и я сиять в огне твоих лучей, твоих лучей.
Иссох я весь, бескровным стал, недуг живет в моей груди.
О, милосердна будь ко мне, мое здоровье возврати!
Безумцу радость подари, позволь прилечь у этих ног,
Молю тебя, позволь мне быть добычей, пойманной в силок!
Как тихо-тихо боль мою качает страсти колыбель,
Навеки я принадлежу любви, неведомой досель.
Я до могилы пьян тобой, покоя нету для меня,
Мой бледный свет рожден твоим, как свет луны — светилом дня.
(Источник: Тукай Г. Стихотворения: Пер. с татар. — Л.: Сов. писатель, 1988. — 432 с.; Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай. — Казань: Татар. кн. изд-во, 2006. — 192 с.).
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Гыйшык бу, йа!..» (1906) на русский язык:
О, эта любовь! (Перевод Венеры Думаевой-Валиевой)
Я — жертва, бедный мотылёк на пламени любви,
Приди, красавица, явись, спали меня, спали.
Любовью к этой деве ум изнемогает мой,
Не допусти, Творец, мой плен, рассудок мой спаси.
Взойди навстречу, одари улыбкою своей,
В свою орбиту и меня, красавица, втяни.
Стреножен, связан по рукам, навек приворожён,
Вскружила голову совсем, спасенья не найти.
Сними покров с лица — пускай весь засияет мир,
Своим сияньем и меня, как солнцем, освети.
Я обескровлен, бледен, жизнь чуть теплится во мне.
Внемли же! Сжалься надо мной и жизнь в меня вдохни.
Заворожённого тобой обрадуй: здесь пройди,
В пыли я вываляюсь, где следы твои легли.
Качает, словно в люльке, страсть меня едва-едва,
Готов качаться, сколько здесь продлятся дни мои.
До смерти опьянён тобой, уже не протрезвлюсь,
Луноподобной красотой своею мне свети.
(Источник: Избранное/Габдулла Тукай; Перевод с татарского В.С.Думаевой-Валиевой. — Казань: Магариф, 2006. — 239 с.)).
