...га («И матур! иренмәче...»)

И матур! Иренмәче, еш-еш кына көзгегә бак!
Күр йөзеңне: нинди нурлы, нинди алсу, нинди ак!

Ул күзең йолдызлыгын һәм ул кашың кыйгачлыгын,
Ул авызның никадәр үпсәң дә туелмаслыгын

Күр дә: бу шагыйрь мине бигрәк белеп мактый, диген;
Бу шигырь мәгънәсе хәзер бик ачык, якты, диген.

Ихтыярсыз, күңлең уйлар: миннән артык юк, диеп;
Сизми калып, син суларсың: мин матурмын, уф! диеп,

Үз-үзеннән разый булыр, яшь күңел дулкынланыр
Һәм диер: ай-һай, матур мин, кем алыр, тик кем алыр?

Шунда уйларсың: бу шагыйрь бушка аһ ормый, диеп;
Аһлары, фөрьядлары, чынлап та, урынлы, диеп.

Йә, җанашым, син дә бу хәлдә минем яклы бит, ә?
Раһы гыйшкыңда һәлак булсам да, мин хаклы бит, ә!

Икътибас — файдалану.
Фврьяд — аһ ору, уфтану.
Раһы гыйшкыңда — гыйшкың юлында.
(«...га («И матур! Иренмәче...»)». «3нче дәфтәр»дән (1907; 1909) алынган. Әсәр Михаил Лермонтовның «К*** (Глядися чаще в зеркала...)» исемле шигыреннән (1829) файдаланып язылган. Аның тексты түбәндәгечә:
Глядися чаще в зеркала,             
Любуйся милыми очами,   
И света шумная хвала:
С моими скромными стихами
Тебе покажутся ясней...
Когда же вздох самодовольный
Из груди вырвется невольно,
Когда в младой душе своей –              
Самолюбивые волненья
Не будешь в силах утаить,
Мою любовь, мои мученья
Ты оправдаешь, может быть!..
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 1 т.: шигъри әсәрләр (1904-1908)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. Р.М.Кадыйров, З.Г.Мөхәммәтшин; кереш сүз авт. Н.Ш.Хисамов, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 407 б.)).

Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «...га («И матур! иренмәче...»)» (1907) на русский язык:

О, красавица (Перевод Вероники Тушновой)

(По Лермонтову)

Не ленись, о красавица, в зеркало чаще смотри
На лицо свое ясное, что розовее зари.

Словно звезды глаза, и дугой выгибается бровь.
Эти губы твои, целовал бы их вновь я и вновь.

Погляди и скажи, что не зря тебя хвалит поэт
И что смысл этих строк тебе ясен, как солнечный свет.

Посмотри на себя, и твоя улыбнется душа,
Ты невольно вздохнешь и прошепчешь: «Как я хороша!»

Но, любуясь собою, довольства и счастья полна,
Вдруг встревожишься ты: «Хороша… а кому я нужна?»

Посмотри и пойми, что поэт восторгался не зря
И что плакал не зря он, сердечным волненьем горя.

Ты согласна, душа моя? Ты на моей стороне?
Я ведь прав, если даже погибнуть назначено мне.

(Источник: Тукай Г. Стихотворения: Пер. с татар. — Л.: Сов. писатель. — 1988. — 432 с.).