Габдулла Тукай. Буран (Перевод Виля Ганиева)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Буран» (1912) на русский язык.
Неожиданно все небо черной мглой заволокло.
Снег беснуется, кружится и ложится тяжело.
Снег в лицо мне бьет нещадно, залепил глаза и рот,
Каждый кустик серым волком на пути моем встает.
Мрак и вьюгу побеждая, льется лунный свет вокруг,
Но луна сама боится и опять тускнеет вдруг.
Из каких земель далеких, из каких далеких стран
На безмолвную дорогу налетел такой буран?
Может, сказочные джинны с Каф-горы спустились вниз?
Или мягкие перины у Аллаха порвались?
В небе носятся снежинки — белый пух из тех перин.
На земле же суетится, их поймать пытаясь, джинн.
Я ворчу… С усмешкой смотрит на меня с небес луна.
Так богач глядит на бедных из высокого окна.
(Из сборника: Тукай Г. Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай; Сост. Г.М.Хасанова, С.В.Малышев. – Казань: Татар. кн. изд–во, – 2006. – 192 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Буран
Тик кенә торганда капланды томанга бар һава;
Кар оча, кар себрелә, кар котрына һәм кар ява.
Кар бәрә йөзгә рәхимсез, күз ачып булмый карап;
Һәр кара нәрсә — бүре һәм һәр маяк булды карак.
Карны җиңгән күк, төшә җиргә тонык ай яктысы;
Ай да куркынган шикелле: бер сары, бер ак төсе.
Көн буе яткан иде, үлгән җылан күк, юл тыныч;
Чыкты соң кайдан адаштыргач буран — бу куркыныч?
Әллә ычкынганмы баудан Каф тау арты җеннәре?
Йә тишелгәнме Ходайның бихисап зур мендәре?
Кар булып җирдә очамы ушбу мендәр җоннары?
Йөгрешеп җан аулый мәллә Каф тау арты җеннәре?
Сукранам мин, кар арасыннан карый да ай көлә,
Мин фәкыйрь михнәттә — гүя чарлагыннан бай көлә!
(«Буран». – «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган. Шигырьдә зилзилә уртасында калган юлчының халәте, газаплы кичерешләре тасвирлана. Каф тау – мифик тау.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
