Габдулла Тукай. Летом (Перевод Анны Ахматовой)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Җәй көнендә» (1910) на русский язык.
Жарко. Душно. Зной мертвящий. Мочи нет. Нельзя терпеть.
Воздух замер, и деревья перестали шелестеть.
Всюду засуха. Мелеют воды речек и озер.
Чахнут все цветы и травы, полевой завял ковер.
Под листвою порыжелой дети прячутся в тени,
Там прохлады не находят, — в пруд бросаются они.
Словно рыбки, там ныряют дети с самого утра,
Только вечером на берег вылезает детвора.
Вдруг лица едва коснулись, словно легкие шелка,
Благодатная прохлада, дуновенье ветерка.
Там за ближним лесом небо блещет молнии огнем,
Приближаются раскаты, все слышней рокочет гром.
(Из сборника: Тукай Г. Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай; Сост. Г.М.Хасанова, С.В.Малышев. – Казань: Татар. кн. изд–во, – 2006. – 192 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Җәй көнендә
Каты эссе. Һава бөркү. Кыза дөнья, сабыр җитми,
Җил исми аз гына да, бер генә яфракны селкетми.
Корылык һәр урыннарда. Кибә вак-вак кына күлләр,
Шиңәргә йөз тота кырда үләннәр, чәчкәләр, гөлләр.
Агачлар астына сыгъна балалар барчасы бергә,
Алай да булмаса, барсы төшәләр сикрешеп күлгә.
Алар аппак балыклар күк йөзәләр иртәдән кичкә
Кадәр шунда, туңып бетмичә ярга чыкмыйлар һич тә.
Менә шунда кисәктән йөзгә бернәрсә тиеп китте;
Сабамы, нәрсәдер, салкынчарак бер җил сөеп китте.
Якын урманның артында яшеннәр ялтырый аз-аз,
Ерактан, әллә кайдан, иштелә күк күкрәгән аваз!
Сыгъна — сыгына, сыена.
Саба — таң җиле.
(«Җәй көнендә». — «Йолдызының 1910 елгы 25 апрель (531нче) санында хәбәре» шигыреннән соң «Г.Тукаев» имзасы белән басылган. Текст «Күңел җимешләре»ннән (1911) алынган. Шигырь рус шагыйре В.И.Водовозовның (1825-1886) «Летом» исемле шигыреннән файдаланып язылган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
