Габдулла Тукай. Лицемеру (Перевод Нияза Ахмерова)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Монафикъка» (1912) на русский язык.
Я видел в жизни все:
И горечь, и утраты.
Я по миру бродил
Среди родных могил.
И стужей, и жарой
Терзаем был когда-то,
Но сердцем и душой
Я эту жизнь любил.
Я видел в жизни все.
Сиротством и нуждою
Все попны были дни.
Так пусть же без конца
Лишь радость восцарит
Над всей моей душою
И праздником навек
Осветит дом певца.
И пусть же заберет
Судьба моя обратно
И беды, и тоску,
Которой сгорблен я.
Я жизныо опьянеть
Желаю безвозвратно,
Мне радость, как завет
Земного бытия.
О славе думал я.
И вот трудом упорным
Вознесся я орлом
В заоблачный покой.
Был тяжек ддя меня
Высокий воздух горный
Я пал, но труд вершил
Бестрепетной рукой.
И крылья у меня
Окрепли за спиною!
Я падал, но взлетал.
И в радостной борьбе
Однажды распознал,
Сокрытое судьбою,
Величье грозных сил,
Таившихся во мне.
О, враг мой, не шути
Теперь со мной напрасно!
Беги, иль расшибу
Тебя с твоим гнездом.
Я в жизни вижу все.
Мне лицемерье ясно.
И ложь твою, и страх
Я знаю со стыдом.
(Из сборника: Тукай Габдулла Стихотворения/Перевод Н.У.Ахмерова. — Казань: Тан-Заря, 1996. — 32 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Монафикъка
(Сюжет русчадан)
Җиһанның эссесен, салкын, бозын күрдем, карын күрдем;
Ниләр күрсә бөтен үксез — барын күрдем, барын күрдем.
Хәзер шатлык, уен-көлке телим инде җитәрлек күп;
Сабый чакта гариб башым җәфа чикте, җитәр, бик күп.
Сөрәм, котрып, тәмам тилреп, фани дөнья сафасын мин;
Кире алсын явыз тәкъдир үзе салган хафасын, дим.
Теләп шөһрәт вә хөрмәт, күккә бер чаклар очу күрдем,
Һава юктан көчем беткәч, тагын җиргә төшү күрдем.
Аяклымын, канатлымын — чабыш күрдем, менү күрдем,
Сөбатлымын, хәятлымын: үземдә бер голү күрдем.
Шаярма, дошманым, пешкән, җитешкән пәһлеван берлән;
Монафикъ! Яхшы саклан! Аударым бер көн ояң берлән!
Монафикъ — икейөзле.
Гариб — туган-үскән иленнән аерылып читтә яшәүче.
Дебатлы — нык торучы.
Хәятлы — тереклек сөюче.
Голү — бөеклек.
Аударым — аударырмын.
(«Монафикъка». – «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган. Исеменнән соң «Сюжет русчадан» дип куелган. Г.Тукай бу шигырен икейөзлеләнеп йөрүче кешеләргә каршы язган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
