Габдулла Тукай. Любовь (Перевод Вероники Тушновой)

Не бывать цветам и травам, если дождик не пойдет.
Что ж поэту делать, если вдохновенье не придет?

Всем известно, что, знакомы с этой истиной простой,
Байрон, Лермонтов и Пушкин вдохновлялись красотой.

Ведь пока не искромсает сердца нам любви клинок,
Что такое наше сердце? — просто мускулов комок.

От зубов твоих слепящих я стихи свои зажег.
Разве жемчугу морскому уступает жемчуг строк?

Всех сородичей-поэтов я оставлю позади.
Бич любви, свисти нещадно и вперед меня веди!

Я б от царства отказался. Что мне толку в царстве том?
Чем над миром быть владыкой, лучше стать любви рабом.

О, как сладки муки эти, муки тайного огня.
Есть ли кто-нибудь на свете понимающий меня?

Нет! Со мной из тьмы влюбленных не сравнится ни один.
Я люблю стократ сильнее, чем Фархад любил Ширин.

(Источник: Тукай Г. Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай; Сост. Г.М.Хасанова, С.В.Малышев. – Казань: Татар. кн. изд–во, – 2006. – 192  с.).

Оригинал стихотворения на татарском:

Габдулла Тукай. Мәхәббәт

Җир яшәрмәс, гөл ачылмас — төшми яңгыр тамчысы;
Кайдан алсын шигъре шагыйрь, булмаса илһамчысы.

Бер гүзәлдән кайсы шагыйрь, әйтеңез, рухланмаган?
Байроның, Лермонтовыңмы, Пушкиныңмы — кайсысы?
 
Файдасыз бер ит кисәгеннән гыйбарәттер йөрәк, —       
Парә-парә кисмәсә гыйшык-мәхәббәт кайчысы.

Тешләренең гәүһәреннән кабызып алдым менә
Мин бу шигъре, — әйтсәңез лә, энҗедән ким кай төше?

Бу татар шагыйрьләрен мөмкиндер  артка калдыру,        
Алга сөрсен гашыйкый анчак мәхәббәт камчысы.

Һич хуҗалыкны кабул итмәм бөтен дөньяга мин,
Булмага мөмкин икән гыйшык, мәхәббәт ялчысы.

Әмма ләззәтле дә соң яшьрен газап, яшьрен яну! —             
Бар микән, белмим, моның миннән бүтән аңлаучысы?

Барча әхраре мәхәббәт миннән уңда, зан итәм, —          
Кайда Фәрһад берлә Мәҗнүн! — мин аларның таңчысы!

Шигъре — шигырен.
Гашыйкый — гашыйкны.
Анчак — тик, бары.
Барча әхраре мәхәббәт — иң кайнар мәхәббәт ияләренең барысы.
(«Мәхәббәт». «Әлислах»ның 1908 елгы 30 сентябрь (47нче) санында «Г.Тукай» имзасы белән басылган, «Габдулла Тукаев диваны»на (1908) кертелгән. Текст «Габдулла Тукаев диваны»ннан алынган.
Фәрһад, Мәҗнүн — Урта гасыр шәрекъ шигъриятендә еш тасвирланган, шашкын мәхәббәтне гәүдәләндергән образлар.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 1 т.: шигъри әсәрләр (1904-1908)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. Р.М.Кадыйров, З.Г.Мөхәммәтшин; кереш сүз авт. Н.Ш.Хисамов, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 407 б.)).