Габдулла Тукай. Луна и Солнце (Перевод Венеры Думаевой-Валиевой)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Ай һәм Кояш» (1909) на русский язык.
Каждый вечер на вершине Гималаев,
Опускаясь, наше Солнце почивает.
В колыбели золотой его ночами
Укрывает его Ветер и качает.
А когда проснётся Солнце, сразу Ветер
Поднимается и носится на свете.
Волноваться и сердиться Ветер будет:
«Просыпайтесь же! Пора вставать!» – всех будит.
Только Солнце встало из своей постели,
Как Луна уснула в той же колыбели.
Сбившись тесно в кучу, словно птички в гнёздах,
Спят с Луною вместе в колыбели звёзды.
До заката крепко спит Луна. С закатом
С Гималаев поднимается накатом.
Так Луна и Солнце, словно брат с сестрою,
Делят день и вечер дружно меж собою.
(Из сборника: Избранное/Габдулла Тукай; Перевод с татарского В.С.Думаевой-Валиевой. — Казань: Магариф, 2008. — 223 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Ай һәм Кояш
Һималая тау өстендә алтын бишек,
Кояш йоклый һәр кич саен шунда төшеп;
Җил төн буе йоклаганын саклап тора,
Тирбәтә һәм өстен-башын каплап тора.
Йокысыннан Кояш ничек уяндисә,
Җил шул вакыт җилбер-җилбер итеп исә;
Исә-исә бөтен дөнья буе китә:
— Торыгыз! — ди, — уянырга вакыт җитә!
Торып чыккач шул бишектән Кояш агай,
Анда кереп йоклый инде энесе Ай;
Йоклый шунда йолдызлар да өелешеп,
Оядагы йоклап яткан кошчыклардай.
Каты йоклап Ай бишектә мәгърибкәчә,
Торып чыга, көлеп җиргә нурын чәчә;
Кояш һәм Ай — ике туган агай-эне —
Менә шулай дустлык берлән нәүбәтләшә.
Уяндисә — уянды исә.
Мәгърибкәчә — кояш баткангача.
(«Ай һәм Кояш». «Балалар куңеле»ндә (1909) басылган. Кулъязмада язылу вакыты «1909, үктәбер 15» дип куелган.
Текст «Балалар күңеле»ннән алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
