Габдулла Тукай. Не стану мелочиться (Перевод Венеры Думаевой-Валиевой)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Ваксынмыйм» (1912) на русский язык.
Когда святому делу, словно долгу своему, ты
Жизнь посвящаешь – на тебя накладывают путы:
«Гляди, в какое сложное живём мы нынче время,
В такое время нас держись, иди, как мы, за всеми».
Но преходящи времена, и мир мне тесен бренный,
Пригнуться – значит совершить перед собой измену.
А я стремлюсь туда, где место, время – вечны. В вечность!
Непреходящи красота, свобода, человечность.
Я буду весел там, красив и вечно молод буду,
Пускай погаснет солнце, я там новым солнцем буду.
Тогда по мне сверять там время будут люди,
И каждый, стрелки подводя, со мной справляться будет.
(Из сборника: Избранное/Габдулла Тукай; Перевод с татарского В.С.Думаевой-Валиевой. — Казань: Магариф, 2006. — 239 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Ваксынмыйм
Син үзеңчә изге эш эшлим дигәндә халкыңа,
Әллә нинди былчырак баулар салалар гакълыңа:
— Бу заман шундый заман, — дип, — бу вакыт мондый вакыт,
Син үзеңне дөньяда безнеңчә йөрт, безнеңчә тот.
Мин сыялмыйм андый шартлар, фани дөнья вакътына,
Башны бөксәм — зур җинаятьтер олугъ җан хакъкына.
Ашкынамын мин әбәд бетмәс урынга, мәңгегә,
Мәңгелеккә — мәңге рухлы, мәңге нурлы ямьлегә!
Анда мин мәңге көләч һәм мәңге яшь булмак телим;
Бу кояш сүнсен, җиренә мин кояш булмак телим.
Вакътыны йөртер кешеләр ул заман миннән күреп,
Файдалансын шунда миннән сәгатен һәркем борып.
Әбәд — мәңге.
(«Ваксынмыйм». — «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
