Габдулла Тукай. Слово к зиме (Перевод Анны Ахматовой)

Сгинь, мороз белобородый! Видишь, прямо с горки той
Катится весна-царица к нам в коляске золотой!

Торопись исчезнуть, старый, убегай же поскорей!
Не видать тебе пощады от владычицы полей.

У царицы нет оружья, но зато её полки
Пестрокрылы, и несметны, и летучи: мотыльки!

(Источник: Тукай Г. Незабываемое время: Стихотворения для детей, сказки в стихах, автобиографическая повесть/Габдулла Тукай. – Казань: Магариф, 2006. – 207 с.).

Оригинал стихотворения на татарском:

Габдулла Тукай. Кышка бер сүз

Кит әле син, аксакал кыш! Күр, әнә таудан туры
Тәгәридер ул матур кыз — язның алтын фәйтуны.

Тиз югал, и Кыш бабай, син ал да тиз кач карт башың,
Барыбер, күрсәң, качарсың, язны — гөлләр патшасын!

Бер дә юк ул патшаның мылтык-кылыч, алмаслары,
Һәр ягында аллы-гөлле күбәләктән гаскәре.

Фәйтун  (фаэтон) — көймәле экипаж, арба.
Алмас — алмаз.
(«Кышка бер сүз». «Балалар күңеле»ндә (1909) басылган. Кулъязмада бу шигырь «Кыш белән бәхилләшү» дип исемләнгән, ә язылу вакыты «1909» дип куелган. Текст «Балалар күңеле»ннән алынган. Шигырь А.Н.Майковның «Весна» исемле шигыреннән өлешчә файдаланып язылган. Шигырьнең тексты түбәндәгечә:
Уходи, зима седая,
Уж красавицы весны
Колесница золотая
Мчится с горной вершины!
Старой спорить ли, тщедушной,
С ней – царицею цветов,
С целой армией воздушной
Благовенных ветерков!
А что шума, что гуденья,
Теплых ливней и лучей,
И чиликанья, и пенья!
Уходи себе скорей,
У нее не лук, не стрелы,
Улыбнулась лишь - и ты,
Подобрав свой саван белый,
Поползла в овраг, в кусты!..
Да найдут и по оврагам!
Вон – уж пчел рои шумят,
И летит победным флагом
Пестрых бабочек отряд!

(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).