Габдулла Тукай. Солнце и Месяц (Перевод Алексея Королева)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Ай һәм Кояш» (1909) на русский язык.
На вершинах Гималаев Солнце спит,
Золотую колыбель его хранит
И всю ночь качает ветер напролет,
Солнцу песни колыбельные поет.
А едва проснется Солнце, ветер тот
Веять легкими порывами начнет.
Ото сна он целый мир начнет будить,
Станет миру: «Просыпайся!» — говорить.
Встанет Солнце — засыпает в золотой
Колыбели Месяц — брат его родной.
Сбившись в кучу, засыпают рядом с ним,
Как птенцы в гнезде, все звезды до одной.
Он проспит весь день, а догорит закат —
Снова мир сияньем Месяца объят.
Так друг с другом чередуются они —
Солнце с Месяцем, как с братом брат.
(Из сборника: Тукай Г. Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай; Сост. Г.М.Хасанова, С.В.Малышев. – Казань: Татар. кн. изд–во, – 2006. – 192 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Ай һәм Кояш
Һималая тау өстендә алтын бишек,
Кояш йоклый һәр кич саен шунда төшеп;
Җил төн буе йоклаганын саклап тора,
Тирбәтә һәм өстен-башын каплап тора.
Йокысыннан Кояш ничек уяндисә,
Җил шул вакыт җилбер-җилбер итеп исә;
Исә-исә бөтен дөнья буе китә:
— Торыгыз! — ди, — уянырга вакыт җитә!
Торып чыккач шул бишектән Кояш агай,
Анда кереп йоклый инде энесе Ай;
Йоклый шунда йолдызлар да өелешеп,
Оядагы йоклап яткан кошчыклардай.
Каты йоклап Ай бишектә мәгърибкәчә,
Торып чыга, көлеп җиргә нурын чәчә;
Кояш һәм Ай — ике туган агай-эне —
Менә шулай дустлык берлән нәүбәтләшә.
Уяндисә — уянды исә.
Мәгърибкәчә — кояш баткангача.
(«Ай һәм Кояш». «Балалар куңеле»ндә (1909) басылган. Кулъязмада язылу вакыты «1909, үктәбер 15» дип куелган.
Текст «Балалар күңеле»ннән алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
