Габдулла Тукай. Солнце и Месяц (Перевод Нияза Ахмерова)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Ай һәм Кояш» (1909) на русский язык.
Там, в Гималаях, в своей золотой колыбели
Солнышко спит, от вседневных забот отдыхая.
Ласковый ветер всю ночь его песней лелеет,
Веет вокруг, колыбель его тихо качая.
Только от сна златоликое солнце проснется,
Ветер к земле устремляется с вестью о свете.
Вестником дня он, шумя над землею, несется:
«Эй, пробудись! Загорелись огни на рассвете!»
Только лишь Солнце отправится в путь свой извечный,
Брат его — Месяц для сна колыбель занимает.
Спят в ней и звезды ночной вышины бесконечной,
Спят, как птенцы, что в родимом гнезде затихают.
День догорит на закате и снова серебрянным светом
Месяц восходит, всю землю кругом озаряя.
Так и живут они с солнцем в безмолвном согласии этом,
Сны и восходы друг друга вседневно сменяя.*
*В переводе этого стихотворения сделана попытка использовать и ритмику, и стилистический рисунок, приближающиеся по своему звучанию к переводам «Илиады» Н.И.Гнедича.
(Из сборника: Тукай Габдулла Стихотворения/Перевод Н.У.Ахмерова. — Казань: Тан-Заря, 1996. — 32 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Ай һәм Кояш
Һималая тау өстендә алтын бишек,
Кояш йоклый һәр кич саен шунда төшеп;
Җил төн буе йоклаганын саклап тора,
Тирбәтә һәм өстен-башын каплап тора.
Йокысыннан Кояш ничек уяндисә,
Җил шул вакыт җилбер-җилбер итеп исә;
Исә-исә бөтен дөнья буе китә:
— Торыгыз! — ди, — уянырга вакыт җитә!
Торып чыккач шул бишектән Кояш агай,
Анда кереп йоклый инде энесе Ай;
Йоклый шунда йолдызлар да өелешеп,
Оядагы йоклап яткан кошчыклардай.
Каты йоклап Ай бишектә мәгърибкәчә,
Торып чыга, көлеп җиргә нурын чәчә;
Кояш һәм Ай — ике туган агай-эне —
Менә шулай дустлык берлән нәүбәтләшә.
Уяндисә — уянды исә.
Мәгърибкәчә — кояш баткангача.
(«Ай һәм Кояш». «Балалар куңеле»ндә (1909) басылган. Кулъязмада язылу вакыты «1909, үктәбер 15» дип куелган.
Текст «Балалар күңеле»ннән алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
