Габдулла Тукай. Вечерняя дума (Перевод Нияза Ахмерова)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Кичке теләк» (1912) на русский язык.
Меркнет лампа моя.
Ей гореть уж становится нечем.
Умирает огонь.
Пахнет гарью мой поздний покой.
Тесно в сердце моем.
Льются думы потоком отметин,
На бумагу спешат
Неразборчивой темной строкой.
Уж не вижу я строк,
А перо все бежит торопливо.
Я потом разберу.
А сейчас — как же дорог мне миг!
Дрогнул, вспыхнул огонь,
Заметался, забился пугливо...
Гаснет лампа моя!
Темнота обнажила свой лик.
Что ж поделать?
Я лег.
Только мысли мучительно длятся.
Лампе старой моей
Со слезами я молвил тогда:
«Не горел бы твой свет!
Да и мне бы вовек не подняться!
До кончины веков,
До последнего в мире суда!»
(Из сборника: Тукай Габдулла Стихотворения/Перевод Н.У.Ахмерова. — Казань: Тан-Заря, 1996. — 32 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Кичке теләк
Мин язам, шунда күрәм: лампам эчендә май кими;
Алда кәгазьгә ташыйлар — күңлемә уйлар сыймый.
Якты беткәнчә языйм дип, сызгалыйм тиз-тиз генә,
Кәгазь өстендә кала тик кәкре-бөкре эз генә.
Нокталар да төртмимен, керсә ярар, дип, киртәгә —
Мин үзем сызганны бик яхшы таныйм, дип, иртәгә.
Күп тә үтмәстән, утым ялт-йолт итә һәм селкенә,
«Гөлт!» итеп актык нурын бер күрсәтә, аннан сүнә.
Нишлисең? Һәр якта золмәт. Ихтыярсыздан ятам;
Мин, ятып, яткан җиремдә төрле уйларга батам.
Мин, караңгылык эчендә уйланып яткан көйгә,
Нечкәреп күңлем, җылыйм да бер сүз әйтәм лампага:
«Ни бәхет! — дим, — иртәгә кич син тагын да янмасаң,
Бу ятыштан мин дә мәхшәр җитмичә кузгалмасам!»
Золмәт — караңгылык.
Мәхшәр — ислам мифологиясендә дөнья беткәннән соң (кыямәт көнендә), каберләрдән кубарылып чыккан барлык җан иясенең бергә җыелу урыны, көне.
(«Кичке теләк». — «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
