Габдулла Тукай. Враги (Перевод Семёна Ботвинника)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Дошманнар» (1912) на русский язык.
Вкруг меня со злобой змеи извиваются, шипят,
Мне желают только горя, днем и ночью копят яд.
Мало им, что мрак повсюду, счастья нет, покоя нет —
Заслонить хотят от взора даже самый жалкий свет.
Ниже слов они последних, низок ум их, низок взгляд…
0 плохом во мне трезвонят, про хорошее — молчат.
Все постыло, нет надежды… 0б одном прошу друзей:
Не давать врагам глумиться над могилою моей.
Жизнь большой душе не в радость, все на миг в ней, не на век,
За нее цепляться может только мелкий человек.
И болезни, и преграды с ясным встречу я лицом,
Ну, а то, что сердцу тяжко, — посчитаю пустяком!
Иль в сиротскои доле мало испытать пришлось невзгод?
Кто растил меня с любовью? Только ты, родной народ.
(Из сборника: Тукай Г. Избранное: Стихи и поэмы/Габдулла Тукай; Сост. Г.М.Хасанова, С.В.Малышев. – Казань: Татар. кн. изд–во, – 2006. – 192 с.).
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Дошманнар
Күп «җыланнар» сызгырып читтән карыйлар бәхтемә,
Борла-сырла, бәдбәхетләр, үрмәлиләр тәхтемә.
Аз кеби баскан бу золмәт тормышым йортын минем,
Түзмиләр бит бер генә яктан ачылган яктыма!
Үзләре... сүздән түбәннәр, күзләре тездән түбән;
Эт кеби һаулап яманым, күз йомалар яхшыма.
Дөньядан туйдым, өмидем юк, алар күпсенсә дә;
Тик мин үлгәчтән, карагыз, типмәсеннәр нәгъшемә!
*
Зур җаным сөйми җиһанны, чөнки бар дөнья фәна;
Анда тормакка һәвәслек берлә ваклар мөбтәля.
Якты йөз берлән алам каршы авырлык, ауруын;
Чүпкә дә саймыйм йөрәккә кап-кара кан саулуын.
Азмы какканны вә сукканны күтәрдем мин ятим?!
Азрак үстерде сыйпап тик маңлаемнан милләтем.
Золмәт — караңгылык.
Нәгъшемә — табутыма.
Фәна — бетә торган.
Мөбтәля — «мавыгалар» мәгънәсендә.
Саймыйм — санамыйм.
(«Дошманнар». — «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
