Габдулла Тукай. Врагу (Перевод Михаила Тузова)
Перевод стихотворения Габдуллы Тукая «Дошманнар» (1912) на русский язык.
Злобный враг змеёй свистящей изливает клевету
На меня за то, что счастлив,что интриги не плету.
И за то, что мрак и тленье, тусклый огонек свечи
Не мешают озареньям посещать меня в ночи.
Низкий враг поэта хает, в оскорбленьях преуспел,
Лишь проступки раздувает и не видит добрых дел.
Враг надеется, что слягу и угасну от хвороб,
Ну, а он придёт, сутяга, незаметно пнуть мой гроб.
Может быть, душа устала от пустых мирских невзгод,
Но и радостей немало жизнь мне дарит каждый год.
Я хочу, чтоб сердце знало всё: и радость, и беду,
Чтобы кровь моя вскипала, пусть до срока я уйду.
Все обиды и разброды растворятся в вечной мгле,
Но с моим родным народом я останусь на земле.
Оригинал стихотворения на татарском:
Габдулла Тукай. Дошманнар
Күп «җыланнар» сызгырып читтән карыйлар бәхтемә,
Борла-сырла, бәдбәхетләр, үрмәлиләр тәхтемә.
Аз кеби баскан бу золмәт тормышым йортын минем,
Түзмиләр бит бер генә яктан ачылган яктыма!
Үзләре... сүздән түбәннәр, күзләре тездән түбән;
Эт кеби һаулап яманым, күз йомалар яхшыма.
Дөньядан туйдым, өмидем юк, алар күпсенсә дә;
Тик мин үлгәчтән, карагыз, типмәсеннәр нәгъшемә!
*
Зур җаным сөйми җиһанны, чөнки бар дөнья фәна;
Анда тормакка һәвәслек берлә ваклар мөбтәля.
Якты йөз берлән алам каршы авырлык, ауруын;
Чүпкә дә саймыйм йөрәккә кап-кара кан саулуын.
Азмы какканны вә сукканны күтәрдем мин ятим?!
Азрак үстерде сыйпап тик маңлаемнан милләтем.
Золмәт — караңгылык.
Нәгъшемә — табутыма.
Фәна — бетә торган.
Мөбтәля — «мавыгалар» мәгънәсендә.
Саймыйм — санамыйм.
(«Дошманнар». — «Җан азыклары»нда (1912) басылган. Текст шуннан алынган.
(Чыганак: Әсәрләр: 6 томда/Габдулла Тукай. – Академик басма. 2 т.: шигъри әсәрләр (1909-1913)/ төз., текст., иск. һәм аңл. әзерл. З.Р.Шәйхелисламов, Г.А.Хөснетдинова, Э.М.Галимҗанова, З.З.Рәмиев. – Казан: Татар. кит. нәшр., 2011. – 384 б.)).
